خودرو شخصی

چالشهای احتمالی در رابطه با خودرو اشتراکی

ممکن است در راه ایجاد یک خدمات خودرو اشتراکی موفق برخی موانع یا چالش‌هایی پدیدار گردند که به طور عمده در این زمینه‌ها هستند:

۱) ایجاد درک درست از خودرو اشتراکی:

نه فقط افرادی که به عنوان مشتری‌های احتمالی این سیستم شناخته می‌شوند بلکه عموم به طور کل، مفهوم «خودرو اشتراکی» را در وهله اول به طور دقیق درک نمی‌کنند‌(به عنوان نمونه اینکه این خدمات چه تفاوت‌هایی با خدمات‌های مشابه همچون خودرو کرایه، همپیمایی و… دارد).

یک استراتژی جهت غلبه بر این چالش، ارائه خدمات  «خودرو‌های اشتراکی» در بعضی قسمت‌های شهر به جای افزایش خدمات ‌حمل و نقل عمومی به خصوص در زمان شب و اواخر هفته می‌باشد (که مقرون به صرفه نیز هست). مورد دیگر، بحث هزینه‌های سیستم است که برای برخی در وهله اول و به دلیل دیده نشدن هزینه‌هایی بیمه، مالیات و هزینه‌های نگهداری گزینه «خودرو اشتراکی» در مقایسه با خودرو شخصی گران تر به نظر می‌رسد که صحیح نیست و باید با معرفی درست سیستم، اصلاح گردد.

۲) کمبود اطلاعات مورد نیاز:

از آنجایی که مقوله خودرو اشتراکی، مفهومی تقریباً تازه می‌باشد، معمولاً داده‌های کافی و معتبر جهت نشان دادن کارایی یا مقرون به صرفه بودن آن وجود ندارد و این امر می تواند اشتیاق به سرمایه‌گذاری بر روی این خدمات را کاهش دهد.

جهت ترویج این خدمات‌، سازمان‌های داوطلب نیازمند این هستند که سرمایه‌گذاری‌ها و سایر حمایت‌های لازم را جهت این امر توجیه کنند که این مطلب نیازمند اجرای روش‌های جمع‌آوری داده هستند (که همانطور که ذکر شد معمولاً به صورت آماده در دسترس نیستند.)

۳) موانع مالی:

مواردی چون محدودیت در نحوه هزینه کردن منابع مالی در اختیار سازمانها (grant) (به این دلیل که سازمان فراهم آورنده منابع مالی، انتظارات خاص خود را از سازمان مورد نظر دارد)، هزینه مربوط به بیمه همه خودرو های سیستم (که ۲۰ تا ۴۰ درصد هزینه های انجام شده جهت ارائه خدمات  خودرو اشتراکی را در بر می گیرد) از چالشهای عمده محسوب می شوند.

۴) اشکالات قانونی

۵) مسائل مربوط به پارکینگ خدمات :

این خدمات بدون اینکه خودروهایش به راحتی در دسترس استفاده‌کنندگان آن (در فاصله کم از مبدا سفر) قرار گیرد به موفقیت کامل دست نمی‌یابد. یافتن فضای پارک مناسب و با هزینه قابل قبول یکی از چالش‌های عمده ارائه چنین خدماتی است. بر مبنای گزارش شرکت Communauto در کانادا، این سازمان علیرغم وجود تقاضای بالا جهت عضوگیری برای خدمات خودرو اشتراکی ارائه شده توسط این شرکت به دلیل عدم وجود فضای پارک کافی و مناسب قادر به پاسخگویی به این تقاضای بالا نیست.

۶) نحوه تعامل با افراد کم درآمد (به عنوان یکی از گروه‌های هدف):

وقتی یک خدمات حمل و نقل، به عنوان خدماتی برای عموم معرفی می‌گردد، آنگاه نیاز به دسترسی مساوی عموم شهروندان به آن احساس می‌شود. بحثی که گاهی ارائه دهنده چنین خدماتی را هم از جهت اطمینان از سودمند بودن خدمات و هم از جهت میزان استقبال از جانب استفاده کنندگان دچار مشکل می‌کند.

حتی وقتی که ارائه دهنده این سیستم به کمک بخش عمومی بودجه‌ای را اختصاص می‌دهد تا دسترسی افراد کم درآمد به خودرو اشتراکی را تضمین نماید، باز هم ممکن است موانعی در این راستا از جانب استفاده کنندگان بالقوه به دلیل شرایط خاصشان به وجود بیاید. به طور مثال، در موردی در شهر ونکوور، یک برنامه پایلوت برای برخی ساکنین کم درآمد به اجرا گذاشته شد. قرار بر این بود که ۱۰ خانواده کم در آمد جهت استفاده از خدمات‌ خودرو اشتراکی برای ۵ ساعت در ماه انتخاب شوند اما تنها ۵ خانواده از این جمع شرایط استفاده از این امتیاز را داشتند و بقیه به دلایلی همچون نداشتن گواهینامه رانندگی، وضعیت اعتباری ضعیف یا نداشتن حساب بانکی معتبر از لیست خارج شدند.

۷) موانع فرهنگی و جغرافیایی:

در واقع این خدمات بیش از همه در نقاط با تراکم بالا‌، تنوع کاربری بالا و دارای دسترسی مناسب به حمل و نقل عمومی زمینه رشد و موفقیت دارد و اجرای آن در سایر نقاط با مشکلاتی مواجه است.

تهيه‌كنندگان: پدرام سعیدی زند، امیر روحی، علی تنگستانی فر

http://rpc.tehran.ir

حقوق مادی و معنوی این اثر متعلق به مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران است و استفاده از مطالب آن صرفاً با ذکر مأخذ بلامانع می‌باشد. ضمناً متن (WORD, PDF) بر روی سایت فوق قابل دریافت است

مطلب قبلی

آنها پل‌ها را نمی‌سازند، بلکه می رویانند

مطلب بعدی

تصاویر طراحی یک قایق پرنده عجیب

ar.basirian

ar.basirian

بدون دیدگاه

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *