تجارب سایر کشورهاریلیسرمایه گذاریموضوعات تخصصی مهم

ارتباط معنادار تولید ناخالص داخلی با سرمایه‌گذاری زیرساخت‌های حمل‌ونقل

در راستای طرح موضوعات کلان اقتصادی؛ نتایج بررسی ها نشان می دهد که در حوزه سرمایه گذاری بر زیرساختهای حمل و نقل و تولید ناخالص داخلی کشورها ارتباطات معنی داری وجود دارد که در ادامه بیشتر به این موضوع پرداخته خواهد شد.

آیا می توان برای سهم بودجه توسعه زیرساختهای حمل و نقل از تولید ناخالص داخلی نرم مشخصی برای کشورهای مختلف در نظر گرفت؟
بررسی ها نشان می دهد که به طور کلی به طور متوسط ۰.۸ درصد و حداکثر ۱.۵ درصد از تولید ناخالص داخلی کشورها در توسعه زیرساختهای حمل و نقل زمینی سرمایه گذاری می گردد.

نکته جالب در این است که سهم پروژه های ریلی نیز به صورت متوسط ۲۰درصد و حداکثر حدود ۳۵ درصد از کل سرمایه گذاری بخش حمل و نقل می باشد.

به عبارتی بر اساس نرمهای جهانی پتانسیل کشورها برای سرمایه گذاری پروژه های ریلی به طور متوسط ۱۶ صدم درصد و حداکثر ۱.۲ درصد از تولید ناخالص داخلی خواهد بود و انتظار سرمایه گذاری بیشتر از این مقادیر خارج از نرمهای جهانی و نیازمند تدابیر خاص و ویژه خواهد بود.
این موضوع می تواند دلیل بسیاری از عقب افتادگی های پروژه های ریلی را نشان دهد. تا زمانی که مطابق با سازوکارهای مرسوم و بودجه های سنواتی به پروژه های ریلی بودجه تخصیص داده شود میزان پیشرفتها بسیار آرام و کند خواهد بود و حتی با تغییر دولتها نمی توان انتظار پیشرفتهای شگرف در پروژه های ریلی را داشت.

در خصوص توسعه قطارهای پرسرعت نیز برآوردها نشان می دهد که تولید سرانه ناخالص داخلی کشورهای مختلف حداقل ۱۷۵۰۰ دلار در زمان آغاز به کار این پروژه ها بوده است.

همین موضوع باعث شده که علیرغم گذشت بیش از ۱۵ سال از زمان تعریف پروژه ساخت قطار پرسرعت تهران اصفهان همچنان این پروژه به سرانجام نرسیده و حتی UICدر پیش بینی های خود برای سال ۲۰۲۵ نیز همچنان این پروژه را در حال ساخت برآورد نماید.
با همه این تفاسیر و علیرغم پیش بینی های بین المللی موارد استثنا نیز وجود دارد و می توان با بهره گیری از تجارب این موارد استثنا قبل از رسیدن تولید سرانه ناخالص داخلی به نرم کشورهای دارنده این تکنولوژی؛ روشی برای اتمام و به سرانجام رساندن خطوط پرسرعت در کشور یافت.

یکی از موارد استثنا کشور چین است که با تکیه بر رشد مداوم اقتصادی و اتکا به درآمدهای بدست آمده از این رشد مداوم؛ بیش از ۶۰ برابر متوسط جهانی و معادل حدود ۷ درصد از تولید ناخالص داخلی خود را در توسعه خطوط پرسرعت سرمایه گذاری نموده است.

تاسیس راه آهن ایران نیز یک استثنا به حساب می آید که در سال ۱۳۰۶ به مدت ۱۰ سال رکوردهای باور نکردنی در توسعه خطوط ریلی از بندر امام به بندر ترکمن به ثبت رسیده است. وضع مالیات بر قند و شکر به عنوان روشی برای تامین مالی پروژه به عنوان جایگزین بودجه عمومی محدود؛ در آن زمان پیشرانه این حرکت شده است.
امروزه با توان اقتصادی فعلی کشور؛ صرفا با در نظر گفتن منابعی غیر از بودجه های عمومی می توان امیدوار به سرعت بخشیدن به پروژه های ریلی بود و گرنه با اتکا به بودجه های عمومی و در نظرگرفتن سطح تولید ناخالص داخلی کشور نمی توان انتظاری غیر از روند تجربه شده گذشته و پیشرفت کند و تدریجی پروژه ها را داشت.

 

ادامه این فایل را می‌توانید از لینک ذیل دانلود نمایید.

Transportation Investment – VerA13940531

 

منبع: ارائه آقای مهندس حسین عسگری – مهندسین مشاور تدبیرگران

کانال مدیریت حمل‌ونقل

 

 

مطلب قبلی

اهمیت حمل و نقل عمومی و قیمت سوخت در ایمنی جاده‌ای

مطلب بعدی

این آخرین مطلب است

s.gheysipour

s.gheysipour

بدون دیدگاه

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *